Ana içeriğe atla

Kayıp bir zaman..


   Ahhh biliyorum.. O kadar iyi biliyorum ki… İrademden korkuyorum sadece; hayatımın sorumluluğunu almaktan. Ben kaderi bu yüzden seviyorum belki de.. Sonuçları kendim dışında bir şeyde bulmak hoşuma gidiyor. Yarattığım Ütopya bu yüzden çok keyifli. Olana da razı oluyorsun olmayana da. Peki şimdi kendime bir soru sormak istiyorum tam bu noktada. Ben, bana yazılanı oynayacaksam eğer; ben niye yaratıldım ki? Bunu bir düşün kendim! Senin yerine zaten yazılana uymak için yaratılmış bir melek, bir karınca, bir ağaç, bir taş var zaten. Her gün verilen görevleri tamamlayıp çekiliyorlar(ya da her an görev üzerineler) kenara. Peki senin karıncadan farkın ne? Eğer bir farkın olmadığını düşünüyorsan bu sorgulama neden? Çelişiyorsun yine kendinle. Sıkça yaptığın gibi sevgili kendim.
   Bak çok sevgili kendim! Artık oyunu nasıl oynayacağına karar ver. Yanlış oynuyorsun çünkü. O yüzden ne kazanıyorsun ne kaybediyordun. A bak belki de sen oyunda bile değilsin!? Çünkü kayıp sandığın şeyler gerçek kayıplar değil tıpkı kazanç zannettiklerin gibi… Şimdi bu an, bugün, bu tarih sana bir milat olsun. Milat olması için somut hiçbir şey beklemeye gerek yok. İçindeki hisler yeter artar bile. Şimdi ne yapacaksın biliyor musun? Geleceğin her anını zihninde tasarlamayı derhal keseceksin. Kalıplara sokmayacaksın geleceğini. Geçmiş hakkında ne yapman gerektiğini henüz bilmiyorum. Öğrenince günceller, yazarım buraya bir şeyler. Ve bu an’ a gelince. Tam bu anda yalnızca bi kuralımız var. Tek bir kural. Çok basit; an ne gerektiriyorsa onu yap.
   Yazıyı baştan sona okudum şimdi. Ve ne kadar çelişkilerle dolu olduğumu fark ettim. Ve bir şey daha fark ettim. Yazarken susuyorum. İnanılmaz değil mi? Zihnimdeki tüm sesler susuyor. Az önce hayalini kurduğum dinginlik gelmiş, ben içindeymişim zaten. Ne güzel değil mi? Şu dinginliği biraz daha koklayayım bakayım. Okşayıp avuçlarıma hapsedeyim. Sonuçta 500 kelimeye çok yaklaştık. Yarına yetecek kadar huzur depolayayım biraz. Teşekkürler yazmak. Memnun oldum seninle tanıştığıma hem de çok.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

An*sız..

       Bazen de kapılıp gidiyor işte insan. Çünkü kapılmak istiyor deli gibi. Sınırlarını yıkmak istiyor. Arşı aşacakken güya dünyadaki küçük bir çitin üzerinden atlamak istiyor. İstiyor çünkü o çit dünyadaki çoğu insan için arş gibi bir şey. Bir kere de dünyadaki birileri için önemli olmak istiyor.    Baktığımız aynı belki ama gördüklerimiz o kadar farklı ki.. Bu yüzden apayrı hayatlar olmuyor muyuz? Ademle Havva’ dan gelmişken bu yüzden bu kadar ayrı düşmüyor muyuz? Neden ayrıldık ki biz? O ilk ayrılık olmasaydı? O ilk nefse mağlup oluş hiç yaşanmasaydı… Yine insan olamaz mıydık biz? Sanırım olamazdık.. Bu irade özgürlüğü denen şey var ya.. İyi kötü arasında her gün sayısını söyleyemeyeceğim kadar olan savaş var ya.. İşte bizi Biz yapan tam da bu savaş galiba. Ben bugün neden kapılmak istiyorum Allah’ ım neden? Neden asma köprü üzerine kurduğum dengemi sarsmaya meylediyorum. Dengemi bozmayınız diye bas bas bağırırken neden köprünün iplerini kend...
Yorum Gönder
Devamı

08.11.2018 imiş..

        08.11.2018’ ten yazıyorum. Arka fonda YouTube’ da bir şeyler çalıyor. Pencerenin ardından ezan sesleri geliyor. Saat 1 e gelmek üzere. Ben… Ben yorgunum sanırım.. Çok yorgunum. Hep şey diyorum ya; yolda olmak da güzel bazen, sadece varmak değil mühim olan. Yok hayır ben bazı yolları sevmiyorum, hiç sevemiyorum. Direk varsam olmuyor mu? Neden yolda olmak zorundayım ki? Başka bir varış formülü yok mu istediğimiz sonlara… Ya da acaba ben biraz daha yolla hemhal mi olsam mesela? Yolda olmaktan korkmasam.Kendi kendime yarattığım çelişkileri bir kabullensem ya da yaratmasam hiç onları; fırsat vermesem ben kendime. Neden, niçin diye sorgulamasam mesela. Mesela olanı lafta değil de gerçekten kabul etsem. Olmayana da aynı şekilde razı olsam…
Yorum Gönder
Devamı

09.11.2018- Kesin tarih..

       09.11.2018’ ten bildirmekteyim. Dün ile bugün arasında bir 24 saatten çok daha fazla zaman farkı olabiliyor bazen. İyi ki de oluyor bu fark. Dünkü benden hiç memnun değildim ben mesela. Ama şimdi diyorum ki; bugünkü ben diyor bunu yani: değişiyor... Dünyada her şeyin hatta bence yaratılmış her şeyin müthiş bir değişme kabiliyeti var. Ama(yine bence* tabii) en zor kendi kendine ket vuran insanın hislerinin ve düşüncelerin değişmesi. Esasında akışta kalıp bir şeylerin gelmesine ve gitmesine izin verebilsek; bu değişme hallerinin önünde kendi kendimizin bir bariyeri olmasak, her şey belki de daha kolay ve daha basit olacak. Ve aslında cidden bu böyle... Kolay ve basit! Aksi mümkün değil çünkü insan denen varlık dışında evrendeki her şey mükemmel bir düzen içinde işliyor, geliyor, geçiyor görmüyor musun? Bir tek biz insanlar bir yerlerde takılıyoruz, kalıyoruz; bir yerlerden geçmek istemezken bazen bir yerlere gelmek istemiyoruz. Bazen de ne bileyim… Onu bi...
Yorum Gönder
Devamı